Contact met uw bond
033-4953020


SCODef het land in om achterban te informeren over mislukt cao-overlegWebsize Rode Kaart

Defensie probeert haar werknemers, militairen aan de ene kant en burgermedewerkers op de andere oever, tegen elkaar uit te spelen. “Er wordt een gemeen, vies spelletje gespeeld waarbij de onderlinge solidariteit willens en wetens geslachtofferd wordt.” Zo luidde althans een van de conclusies aan het slot van de informatiebijeenkomsten waarmee de SCODef dinsdag 25 april jl. aftrapte om de achterban uitvoerig te informeren over de vastgelopen arbeidsvoorwaardenonderhandelingen.

Websize Oranjekazerne Bioscoop BewerktZowel in Utrecht als in Schaarsbergen zijn de belanghebbenden/belangstellenden in groten getale opgekomen. De Waterliniezaal van de Kromhoutkazerne in Utrecht is tot de laatste staanplaats (“inschikken” was het parool) gevuld. En ook de Bioscoop(zaal) op de Oranjekazerne te Schaarsbergen, gelegen naast het welbeklante etablissement ‘Bruin Café’, kent een alleszins bevredigende opkomst.

Gespannen aandachtig
In Schaarsbergen zijn het, hoe kan het ook anders, voor het leeuwendeel jonge Luchtmobielbrigadisten die zich onder meer ook (zeer) geïnteresseerd tonen in de voornemens van Defensie met hun (toekomstige) pensioenen.
De Waterliniezaal geeft in al haar volte een meer gemêleerd en ‘paarser’ beeld te zien. Van soldaat tot kolonel (opperofficieren weet de reporter niet te ontwaren in de menigte), van ‘vlootjes’ tot CDC-medewerkers.

Een gespannen aandachtig auditorium, - een en al oor voor de SCO-def afgezanten Jan Kropf (ACOM) en Jacques van Hulsen (VBM). In de woorden van frater Venantius[1], alter ego met Limburgse tongval van de onsterfelijke cabaretier Wim Sonneveld: ‘Niemand hoes(t)’. Amper een zuchtje of kuchje te horen als Kropf uitvoerig ingaat op het verloop van de onderhandelingen met de werkgever Defensie. Met een kwinkslag hier, een boutade daar, - de ontspannen presentatie ondersteund met PowerPoint-lichtbeelden bekwaam aan de digitale toverlantaarn ontlokt door collega Van Hulsen.


Zo konden de aanwezigen zich een beeld vormen hoe de werkgever respectievelijk de bonden van meet af aan de onderhandelingen zijn ingegaan en daar vervolgens in ‘stonden’. En dat Defensie bijvoorbeeld telkens weer bezig was met her- c.q. ‘terugonderhandelen’ en op gegeven moment zelfs het bereikte Deelakkoord deel 1 probeerde open te breken.

Jokers in de achterzak
Van Hulsen en Kropf melden zich al vroeg in de ochtend bij het carré (kantoor)gebouwen en zalen die de Kromhoutkazerne vormen. De bondsbestuurders (beiden onderhandelaar namens hun vakorganisatie) zijn die ochtend bijtijds uit hun respectievelijke woonst afgereisd naar “het pittoreske Utrecht” (Kropf gekscherend). Op de kazerne dient namelijk de Waterliniezaal, waar het allemaal klokke tien uur gaat gebeuren, in gereedheid gebracht te worden met actieborden, -vlaggen, folders, flyers – de hele santenkraam.

Tussen half tien en tien stromen de mensen pluksgewijs naar binnen en is de zaal in een oogwenk gevuld. Uit de toelichting op de onderwerpen die tijdens de cao-onderhandelingen de agenda bepaalden, de ‘ondergrenzen’, breekpunten, het wheelen en dealen, ontvouwt zich het beeld van een werkgever die aan de overlegtafel aanschoof met een pak jokers in de achterzak. Jokers die in voorkomende gevallen onverhoeds op tafel werden gelegd en het overleg als het ware terugwierpen in tijd, - terug naar af.

Slikken pauperpakket
In januari moeten de SCODef tot hun leedwezen vaststellen dat Defensie “na anderhalf jaar ‘terugonderhandelen’ meent (-) dat er nog ‘perspectief’ is.” De bonden schorten vervolgens het overleg op. De werkgever reageert vol onbegrip op het afhaken van de bonden. Immers, na de verkiezingen zouden pas de weidse vergezichten aan de einder lonken. ‘Alles wordt beter. Echt. Dus slik dit pauperpakket nu maar’.” Na het ‘zuur’ van de achterliggende periode zou nu de tijd aanbreken voor scheutige hoeveelheden ‘zoet’.

Maar de bonden blijken niet te porren om met zo’n gênant pakket spitsroeden te gaan lopen bij hun achterban om de werkgever van dienst te zijn.
“Wanneer je als vakbond de idee hebt dat een onderhandelingsresultaat geen goedkeuring gaat krijgen van de werknemers, dan moet je op een bepaald moment in de onderhandelingen het besluit nemen om te stoppen.”

“Waar de werkgever Defensie nog een brug ziet die geschikt is ‘om zwaar verkeer te torsen’, zien de samenwerkende bonden (centrales) een werkgever die geen idee heeft van de dagelijkse problemen die de organisatie plagen. De werkgever Defensie ziet een stijgende lijn, de centrales zien wegrennend personeel”, laten de gezamenlijke bonden hun achterban weten. Websize Presentatie Jan Kropf Khtkaz Bewerkt

‘Nieuw en verbeterd bod’
“Zeker drie hoofd- en breekpunten” staan een algeheel akkoord tussen de bonden en Defensie in de weg, - te weten:

  • de ‘doorontwikkeling’ van het Flexibel Personeelssysteem Defensie, FPS, (de groei en vrije keuze op het gebied van employability, verruiming van de kansen op de arbeidsmarkt voor ‘uitstromers’)
  • de overgangsregeling voor de nieuwe Diensteinderegeling (nDER)
  • en de loonontwikkeling.

“Op twee van die punten heeft Defensie ‘terugonderhandeld’, dat wil zeggen is Defensie teruggekomen op eerdere toezeggingen. Wat loonruimte betreft komt het bod niet in de buurt van wat de centrales hebben gevraagd. Kortom: de bonden weigeren om een onaanvaardbaar arbeidsvoorwaardenpakket aan hun leden voor te leggen.”

Afgezien van een fatsoenlijk arbeidsvoorwaardenpakket, “waaruit respect en waardering voor het personeel blijkt”, wilden de bonden ook optimalisering van de “personele vulling, meer materieel en voldoende opleidingen en trainingen”.
Ze hoopten dan ook op een “nieuw en serieus voorstel” als aanloop naar een onderhandelaarsresultaat. En zowaar, Defensie komt met een “nieuw en verbeterd bod” dat onder couvert wordt afgegeven als slotakkoord van de op 18 april jl. hervatte SOD vergadering.

‘Take it or leave it’
De SCODef kunnen niet anders dan vaststellen dat het “verbeterde” bod van de werkgever “onvoldoende tegemoet komt aan onze eerder aangegeven ondergrenzen, laat staan aan de gerechtvaardigde wensen van het defensiepersoneel”. Bovendien heeft het nieuwe bod van de minister het onverbiddelijke ‘take it or leave it’-karakter van een eindbod. Voor de SCODef een “onacceptabel bod”. Zeker ook omdat het in de reuk en geur staat van de spreekwoordelijke sigaar uit eigen doos. Het aangepaste loonbod van de werkgever houdt immers “een versobering van bestaande arbeidsvoorwaarden” in. Bovendien wordt de “netto inkomensachteruitgang” die de bonden per 1 januari jl. gerepareerd wilden hebben, niet ongedaan gemaakt.

Ook voor wat betreft de overige “breekpunten”, namelijk de doorontwikkeling van het FPS en de overgangsmaatregelen bij invoering van de nieuwe diensteinderegeling, schiet het eindbod van Defensie tekort.
Maar de bonden zien tussen al het gruis toch nog een ‘glimmertje’. “Daar waar tot aan de bijstelling van het bod sprake was van een overgangsbeleid dat voor iedereen tenminste meerdere jaren extra dienen inhield, is in het eindbod sprake van een verhoging met tenminste anderhalf jaar. Bovendien gaat het overgangsbeleid in rap tempo naar AOW min 5 (maximaal 5 jaargangen).”

“Op het gebied van de doorontwikkeling van het FPS, is de minister nog meer uitgesproken dan eerder. Er is geen sprake van een doorgroei van het budget, er is wel een aanzienlijke beperking van de vrije keuze. Daarmee komt de minister de afspraken in het eerste deelakkoord niet na.

Erger nog het ministerie stapelt nieuwe breekpunten op de al bestaande door zijn voornemen per 1 januari 2018 het loongebouw aan te passen en de eindloonregeling in te ruilen voor een (Defensie-specifieke) middelloonregeling voor alle militairen en nog niet gepensioneerde ex-militairen. Voor de kosten die deze exercitie met zich meebrengt mag het Defensiepersoneel opdraaien.”

Ondermijning solidariteit
Kritische vragen uit de zaal, zowel tijdens als na de presentatie van Jan Kropf, maken klip en klaar dat het (aanwezige) personeel niet ‘goed’ begrijpt waar de werkgever mee bezig is. Uitgaande van het loonbod vermoeden sommigen dat geprobeerd wordt, een wig te drijven tussen militairen en burgermedewerkers en om de onderlinge solidariteit te ondermijnen. Men vraagt zich ook af of de minister c.q. de Defensieleiding wel scherp in het vizier heeft wat er in de organisatie, op de werkvloer, aan de hand is. Websize Kropf Khtkaz kleiner

Sommigen, die hun individuele bekommernis en sores niet aan de grote klok willen hangen, melden zich bij Kropf en Van Hulsen, voor een gesprek onder vier ogen. Tegen de klok van twaalf uur zijn ook die tête à tête sessies afgerond waarna de twee vakbondsbestuurders/onderhandelaars afreizen naar de Oranjekazerne te Schaarsbergen. Daar neemt Van Hulsen de presentatie en toelichting voor zijn rekening en beantwoorden/pareren hij en Kropf schouder aan schouder de vele vragen en opmerkingen over o.m. het loonbod; FPS en pensioenen.  

Overigens binden beide bestuurders de aanwezigen op het hart vooral ook aanwezig te zijn bij de presentatie vanwege Defensie om zich zodoende een evenwichtig oordeel te kunnen vormen over het eindbod van de minister.

 


[1] Zie onder meer: http://bit.ly/2qpz1iV