Contact met uw bond
033-4953020


Er zijn van die maanden, dat alles wat naam en faam heet te hebben bij Defensie, niet nalaat om de sector te schande te maken. Op 1 mei verscheen op de website van de KVMO (Koninklijke Vereniging van Marine Officieren) een felicitatie aan de voorzitter bij zijn bevordering tot Kapitein ter Zee (KTZ).

Daar moest ik het mijne van weten. Je wordt toch bevorderd gebaseerd op een functie, en hoe kon het nou dat deze voorzitter, blijvend op dezelfde ‘functie’ toch een groter hijsoog om de mouw kreeg? Een kort belrondje leverde het antwoord. De ‘Admiraliteit’ is kennelijk zo tevreden over de loyaliteit van deze voorzitter aan de Marine, dat de truc werd bedacht het commando van een in de burgersector in onderhoud zijnde boot (Zijne Majesteits oorlogsbodem de Rotterdam) aan hem toe te wijzen, want hij heeft bij dat onderhoud toch geen rol te vervullen, en kan zo worden ‘ beloond’.

Het toont maar aan hoe hier een voorzitterschap van een ‘vakbond’ wordt ingevuld, of liever nog hoe de KVMO zijn rol als vertegenwoordiger van het personeel ten overstaan van de werkgever kan invullen. De chef van de zeemacht, Neptunus Kramer, zal zijn personeel wel geweldig waarderen, maar of het omgekeerd ook zo is, vraag ik me af.

Eigenlijk weet ik het wel: ze lopen bij bosjes bij hem weg. Ook niet gek, want deze mijnheer leeft echt nog in de pre-de Ruytertijd: anders twittert hij deze maand niet over: “mijn nieuwe hoofd communicatie”, die hij dan ook nog met bier overgiet!! Heeft het marinepersoneel in zijn ogen dan echt nog de status van lijfeigene en is de KVMO zijn ‘mol’ tussen het personeel?

Lees meer: Stoorzender AJ#06-18

Wat moet ik nou geloven? Deze vraag stel ik me al enige tijd, en het wordt me steeds moeilijker om een antwoord op die vraag te vinden.

Als je als (luchtmacht-)kind alles al hebt wat je nodig hebt voor datgene waarvoor je bent aangenomen, namelijk airpower, ga je je geld investeren in uiterlijke schijn. De ooit zo bewonderde KLu doet dat anno 2018 in, - ja echt –, nieuwe ceremoniële tenuen. Je zou dus zeggen, dat alles daar bij die luchtmacht perfect is. Ondanks de stroom van sensationele goed-nieuws tweets van de oppervlieger Luyt, weet elke man/vrouw op de werkvloer wel beter.

Die goed-nieuws tweets lijken overigens wel een afgesproken (opgelegde?) policy van het soort, waar geen gebrek aan bestaat, namelijk de categorie opperofficieren. Waar bij Defensie is er geen personeelsgebrek aan militairen? Op de hoge staven van de krijgsmachtdelen en op het ministerie zelf! En was het niet zo, dat Defensie inmiddels ‘enigszins’ is gekrompen, terwijl het aantal hekwerken, en equivalenten, dat niet heeft gevolgd? Dus tijd voor goed nieuws is er volop...

Dennis toch: Waarom waarschuwde je de ‘jeugd’ niet, over het zwarte gat waar ze instappen, maar schreef je: Vanavond op de KMA bij de inauguratie van onze jongste lichting aanstormende officieren… Waarom schrijf je niets over de personele tekorten en voortdurende uitstroom?

Nee dan maakt opperschipper Kramer in zijn “hoe besteed ik mijn tijd” het nog even doller… Waarschijnlijk met in zijn achterhoofd de mogelijke ‘vervolgfuncties’ na zijn leeftijdsvertrek, laat hij zo maar optekenen dat de nieuwe schepen in Nederland gebouwd moeten worden. Alsof een opperschipper daar iets over te zeggen heeft.

Lees meer: Stoorzender AJ#05-18

Wat een maand hebben we er weer opzitten. Defensie was bijna niet uit het nieuws te slaan. Of het allemaal wel zo positief was, laat ik graag aan U, de lezer, over om te beoordelen. Laat mij eerst even op een rijtje zetten wat ik zoal onthoud van deze periode.

Eerst was er de hype rond een Ridder, die na een aantal jaren meende ‘uit de kast’ te moeten komen met mededelingen over een ‘vijand’, een leeg geschoten magazijn, en het feit, dat het allemaal ‘geheim’ was…

Nog afgezien van het feit, dat naar mijn mening echte helden de publiciteit niet zoeken, was het een stortvloed van oncontroleerbare gebeurtenissen, die toch ernstig genoeg voor de minister waren om eigenlijk niet nader genoemde maatregelen te nemen, die betrekking hebben op de veiligheid van nog operationeel actieve collegae.

Ik kreeg de gedachte, dat het geen held is die Ridder werd, maar misschien wel iemand, die toevallig op de foute plaats was op het verkeerde moment. De Kroon op deze situatie, die zich ontwikkelde tot soap, was wel het feit, dat (in Pauw) Mevrouw de minister antwoordde op de vraag, of zij de uitlatingen niet had kunnen voorkomen, dat de Ridder rechtspositioneel niet kon worden gestopt… Ik heb in het verleden Defensiepersoneel voor minder aan de krijgstuchtelijke schandpaal genageld gezien…

Het kennelijk snel in elkaar gestoken geschrift “Investeren in onze mensen, slagkracht en zichtbaarheid” ook wel genaamd Defensienota 2018, met niveau Jip en Janneke illustraties, geeft aan hoe de situatie van de krijgsmacht is afgetakeld.

Of er daadwerkelijk een inhaalslag wordt gemaakt is voor mij de vraag, want de facto wordt de achterstand op de NAVO-norm alleen nog maar groter!! Ja en dat het PERSONEEL op vele pagina’s centraal wordt gesteld, hebben we al zo vaak kunnen lezen, dat ik het op dit moment afdoe als oude wijn in nieuwe zakken (in het huidige tijdsgewricht: nieuwe jurken).

Lees meer: Stoorzender AJ#04-18

Vorige maand liet ik U kennismaken met een zeemeermin, die deel was gaan uitmaken van de organisatie van Zijne Majesteits Koninklijke Marine. Jawel ik heb het over die vorige minister van Defensie, die er oh zo trots op was, dat zij de eerste vrouw op deze post was. Hoe kort van geheugen deze Madame Defence wel is blijkt, dat nu ze volksvertegenwoordiger is het wel aandurft om (zoals dat voor die kringen kennelijk gewoon is) via Twitter te kraaien: Onze economie staat er goed voor. Hiervoor hebben heel veel mensen in Nederland de afgelopen jaren hard geknokt. Nu is het zaak dat zoveel mogelijk mensen dit ook écht gaan voelen en ervaren!

Als werkgever hield ze voor de Sector Defensie de hand op de knip en kon zij nauwelijks betrapt worden op empathie met haar werknemers, of het moet zijn de kus aan de afscheidnemende Rob Kramer. Verder dan vrijblijvend kraaien is het niet, maar als je niet met een hoedje in de belangstelling komt, moet je toch op een andere manier de aandacht trekken. Hoe dom als dat kan bleek uit een recente uitlating (van weer een vrouw zonder Defensie-achtergrond, maar wel als D66-fractievoorzitter in Rotterdam) die in Trouw te vinden was.

Omdat ze zich realiseerde, dat sedert 15 maart 2017 kennelijk niemand meer van Salima Belhaj gehoord had, meende dit lid van de Defensiecommissie voor D66 dat ze een origineel initiatief moest ontwikkelen, na het pang-pang gedoe van haar fractievoorzitter. Alleen het moest veel omvattender zijn dan de ‘grap’ van Alexander... Nee Salima bedacht een vergroening van Defensie. Niemand kan tegen maatregelen ten voordele van het milieu zijn, maar de belachelijkheid van deze beperkte dame kon niet beter dan door haar eigen voorstellen worden beschreven: hergebruik van douchewater, geen gebruik van fossiele brandstof voor voertuigen tijdens missies en, ja echt, zelf groente verbouwen.

Lees meer: Stoorzender AJ#03-18

De OPCO’s klagen al geruime tijd over het 20% personeelstekort, dat als een steen om de nek van onze ‘leiders’ hangt. Welaan moet de opperschipper Kramer gedacht hebben, daar moet wat aan gedaan worden. Dus “alle hens” voor de wervers van Zijne Majesteits oorlogsbodems.

En waar zijn ze mee aangekomen? Nee geen kranig personeel voor de grote bovenwatereenheden, de kleine bovenwatereenheden of de onderwatereenheden. Nee een heuse ‘zeemeermin’. Ooit heb ik haar Jeanne van Den Haag genoemd, maar nu is het reserve kapitein-luitenant ter zee speciale diensten Jeanine Hennis-Plasschaert.

Welke rol ze zal spelen is mij (en haar?) onduidelijk, maar de Admiraal BENELUX kan zich bij zijn Deense collega nu toch even laten zien… Het komt immers niet zo vaak voor, dat je een ex-minister in je organisatie als levend boegbeeld kunt showen, en hij, de Deen, moet het maar doen met een in opdracht van een bierbrouwer gemaakt beeldje van 1,25 meter in Kopenhagen.

Het toont maar weer aan hoe de gekheid in de Defensieorganisatie heeft toegeslagen. Beeldvorming is kennelijk belangrijker dan effectieve inzetbare personele en materiële middelen.

Gekheid is eigenlijk ook te benoemen als “cultuur”. Nou daar is Defensie recent ook op allerlei plaatsen mee geconfronteerd. De commissie onder leiding van Van der Veer (ex-SHELL topper) heeft het ontbreken van voldoende aandacht voor veiligheidscultuur bij Defensie aan de kaak gesteld, en zelfs durfde het Sociaal Cultureel Planbureau recent nog te stellen: “We zagen dat mensen bij defensie zo diep in de organisatie kunnen zitten, dat ze niet meer zien wat gek is en wat niet.”

Lees meer: Stoorzender AJ#02-18

Het jaar 2017 hebben we weer afgesloten. De een deed dat al uitbundiger dan de ander. Blijft, dat ook 2017 niet de veiligheid en vrede heeft gebracht, die we zo wensen. Het was ook het jaar van verkiezingen voor de Tweede Kamer. Hoe vaak hebben we niet in de aanloop naar die verkiezingen gehoord, dat er meer aandacht moest worden besteed aan veiligheid, aan de dreigingen tegen het Koninkrijk en meer van dat soort kreten…

De verkiezingen zijn gedaan; het blauwe pluche (of is het (kunst-)leder?) van de zeteltjes zijn verdeeld, een nieuw kabinet is geboren en wat zien we? Veiligheid wordt afgescheept met een fooi, zonder uitzicht op een structurele verbetering. ”Instandhouding” is het moderne lapje voor het bloeden.

En ondertussen verdwijnen in december weer drie F-16’s van Volkel naar Jordanië en roept Luyt, de oppervlieger, op zijn Twitteraccount: Groot nieuws voor de Luchtmacht; investeren in extra helikoptercapaciteit, extra F-16-uren, en personele capaciteit. Een kinderhand is snel gevuld kennelijk, want dit is niets meer dan het oppoetsen van het vale blazoen; het vullen van de gaten die in de organisatie gevallen zijn en helemaal NIETS extra’s!!!

Iets realistischer vind ik de benadering van Beulen, de super landmachter: Hij zegt in zijn oudejaarsconference in de laatste Landmacht van 2017: “Ik ken de beperkingen van onze organisatie en ik weet hoe hard er gewerkt wordt om ondanks deze beperkingen de missies in Mali, Litouwen, Irak, Afghanistan en in Curaçao mogelijk te maken. Dat gaat niet vanzelf en dat leidt soms tot frustraties.”

Lees meer: Stoorzender AJ#01-18