Contact met uw bond
033-4962722


Heeft U de laatste Nieuwsbrief van onze ACOM ook gezien en gelezen? Mijn reactie hierop wil ik U wel vertellen: het zal nog wel een tijd duren voor een arbeidsvoorwaardenakkoord overeengekomen zal worden.

Zoals U misschien weet, houd ik wel van een beeldspraak. In de huidige situatie zie ik twee kruiwagens, - een met werkgever(s) en een met werknemersvertegenwoordigers - die gevuld met springende kikkers lijnrecht tegenover elkaar staan. En tussen die kruiwagens kom ik geen (bewinds-)persoon tegen, die als een politieagent, de kikkers in een kruiwagen schudt, en ze dan ook nog tot bedaren brengt.

Bij mij komt de vraag op, welk doel hebben de kikkers voor ogen? Is er niet een partij, die tot het inzicht komt, dat enerzijds de deur bij Defensie open staat en er een steeds verdergaande uitstroom plaatsvindt van militair personeel, en dat anderzijds de gestelde eisen voor het merendeel van het georganiseerde personeel acceptabel moeten zijn, en er niet alleen naar de belangen van de eigen achterban moet worden gekeken?

Overlegtafel: toon eindelijk eens Uw gevoel dat U verantwoordelijk bent voor de organisatie en het personeel op de werkvloer, en handel daar ook naar. Geen halve of hele onwaarheden in blogs, en ook geen onhaalbare eisen. Er rest ons derhalve niets meer of minder dan hoop op een spoedig onderhandelaarsresultaat/akkoord! Kikkers in beide kruiwagens, toon Uw verstand!!

Op dit moment constateer ik slechts, dat na de laatste opschorting van het overleg, en ondanks het gepredikte respect, bijvoorbeeld uit het verslag van de SOD-vergaderingen van 31 januari en 12 maart, de verzuring nog bij lange na niet uit de lucht is, en er inhoudelijk, ook door het ontbreken van enig signaal vanuit de werkgever, nog geen enkele stap gezet is, die op korte termijn uitzicht biedt op een onderhandelaarsresultaat laat staan een akkoord.

Lees meer: Stoorzender AJ#04-19

In mijn vorige bijdrage haalde ik al uit naar de ridicule gedachte van de Commandant der Strijdkrachten om de opkomstplicht uit de mottenballen te halen. Dat zou dan een oplossing moeten betekenen voor de steeds nijpender wordende aantallen vacatures in de Defensieorganisatie.

In veel politiek correctere bewoordingen werd deze Bob de Bouwer door zijn baas, minister van Defensie, teruggefloten in haar brief aan de Tweede Kamer van 22 februari.

“De CDS heeft met zijn antwoord op de vraag hoe Defensie meer mensen wil werven diverse denkbare oplossingen geschetst, zonder hierbij een voorkeur uit te spreken voor bepaalde mogelijkheden zoals het activeren van de opkomstplicht of het aannemen van mensen met een niet-Nederlands paspoort. Hij heeft onderstreept dat dergelijke keuzes voorbehouden zijn aan de politiek. Ik benadruk dat voormelde activering van de opkomstplicht niet aan de orde is. Dit geldt evenzo voor het aannemen van mensen met een niet-Nederlands paspoort.“

In gewoon Nederlands, en ik kan er niets anders van maken: de CDS heeft maar wat zitten wauwelen, zonder zelfs de onnozelheid van zijn opmerkingen in te zien.

Een betere gedachte trof ik aan in een krantenreportage op 5 maart bij gelegenheid van het feit dat de “eerste dames 75 jaar geleden hun intrede deden in het Nederlandse leger”.

Een (vrouwelijke) luitenant-kolonel maakt gehakt van de eenzijdige wervingscampagnes van Defensie. Bij de representativiteit van het beeld van de wervingsspots, waarin militairen deuren intrappen of met gevechtshelikopters laag over kampen vol tegenstanders scheren, kunnen op zijn minst vraagtekens geplaatst worden, en zijn bepaald ook niet de manier om interesse bij vrouwen te ontwikkelen.

Lees meer: Stoorzender AJ#03-19

In het eerste nummer van het jaar schreef een collega-columnist in een magazine van een organisatie, die zich voordoet als behartiger van de belangen van werknemers bij Defensie: “Het jaar 2019 is nog geen drie weken oud en ik heb me al vier keer fiks geërgerd aan de negatieve berichtgeving in de media over Defensie”.

Shoot the messenger heet dat volgens mij, en daar waag ik me niet aan. Edoch, ook ik heb me al minstens 4 keer geërgerd, maar dan wel aan Defensie, en wel de zogenaamde ‘toppers’ van die organisatie.

Op 1
Hoe kunnen de ‘toppers’ ermee instemmen, dat allerlei ‘toys’ per krijgsmachtdeel zo ver uiteenlopen. Of dat nu telefoons of bindingspremies zijn; is er dan geen enkele topper, die de defensieorganisatie een gebalanceerd beleid weet op te leggen?

Op 2
Waarom leveren OPCO-commandanten alleen juichsignalen af, als er weer nieuw materieel in hun organisatie wordt gedropt? Waarom wordt er geen enkele aandacht gegeven aan de personele component van dit soort reorganisaties? Heren Kramer, Luyt, en …. vertel in Uw communicatie ook eens de waarheid, namelijk dat U niet alle schepen, vliegtuigen en voertuigen tegelijkertijd zou kunnen bemensen.

Op 3
De CDS dacht wel een gemakkelijke oplossing te kunnen lanceren voor het personeelstekort: Met dienstplichtigen zou het allemaal gefixt kunnen worden. Ik twijfelde al eerder aan de realiteitszin van deze ‘Bob de Bouwer’, maar dit slaat wel echt alles. Wie zouden dan wel de reddende engelen voor dit door amateurs gerunde bedrijf moeten zijn? Op welk niveau zouden deze ‘helden’ wel beloond kunnen worden? En al diegenen die niet zouden hoeven ‘in te vallen’ zouden rustig door kunnen gaan met leven, loopbaan etcetera? Het ontbreekt er nog maar aan dat door hem gedacht wordt aan het opdiepen van de slavernij uit de geschiedenisboekjes …..

Op 4
De Defensie-hype van Kramer en Bijleveld rond korporaal Anna toen maar weer duidelijk werd, dat een goed resultaat vele vaders/moeders heeft, die een succes kapen. Het verstandelijk niveau van een minister zou haar toch moeten vertellen, dat een truttige foto van een mislukte taart op Twitter weer aan de wortels van haar geloofwaardigheid vreet.

Lees meer: Stoorzender AJ#02-19

Bij het begin van een nieuw jaar worden naar goede gewoonte wensen uitgewisseld en (goede) voornemens gemaakt. Laat ik dan ook beginnen U een voorspoedig, en vooral een gezond 2019 toe te wensen.

Het afgelopen jaar 2018 was een jaar, waar we snel een streep onder zouden willen zetten. Immers: in de maand december zagen we wel het dieptepunt door de juridische procedures aangespannen door de werknemers tegen de werkgever en het pensioenfonds.

Bepaaldelijk niet een teken van een rustig sociaal klimaat. Dat de rechter, die uitspraak deed in de zaak tegen de werkgever, kennelijk in de haast ‘enigszins’ onzorgvuldig te werk is gegaan, en naar mijn mening een uitspraak deed, die de werknemersklacht over de werkgever niet echt besprak, is een punt.

Maar het feit, dat de werkgever Defensie uit de uitspraak, met daarin (door de Landsadvocaat ingegeven) gedeeltelijk onvolledige citaten uit verslagen, zijn ‘gelijk’ meent te kunnen lezen is moeilijk te verteren. Deze attitude versterkt alleen maar de toch al aanwezige gevoelens van wantrouwen. Dat het de Centrales en de daarin georganiseerde bonden ernst is, blijkt gelukkig uit het ingestelde appel (zie ook: https://actiebijdefensie.nl/).

Wanneer in 2019 komt de werkgever Defensie eindelijk eens op het punt, dat het zijn loze woorden over het belang van het personeel waarmaakt? Misschien is het zelfs voor de topdames ten departemente eens waard om een grote schoonmaak, organisatorisch en personeel, te starten om eindelijk eens uit het huidige moeras in dit functiegebied te komen.

Lees meer: Stoorzender AJ#01-19

In het jaar 2018, dat we weer bijna afsluiten, is vaak sprake geweest van vertrouwen, en meer bepaald het ontbreken daarvan. Een aantal jaren geleden was vertrouwen vaak een vanzelfsprekendheid. Je had vertrouwen in je werkgever, je pensioenfonds, je vrienden enzovoorts.

Dat vertrouwen was ontstaan uit het besef, dat je samen een klus beter kon klaren dan er alleen voor te staan, en je ging ervan uit dat degene die je vertrouwde ook jouw belang in het oog hield.

En wat zien we anno 2018? Er is geen sprake meer van een eerlijk samenspel om een gezamenlijk doel te bereiken. De “upper class” misbruikt het gebrek aan kennis en macht om het eigen doel, ja zelfs over de rug van die ander, minder begenadigde, te bereiken. Dus sluiten we 2018 af, niet met wat we bereikt hebben samen, maar met lijstjes ‘hoe vaak loog de premier’, ‘hoeveel werd besteed aan juridische procedures tegen elkaar’ of ‘hoeveel werd de kloof binnen de maatschappij vergroot’.

Neem als voorbeeld de houding van werkgever Defensie, en die van het bestuur van het ABP. Je zou ervan uit mogen gaan, dus op mogen vertrouwen, dat zij de waarde van het pensioen van de (gewezen) werknemers en de deelnemers als doelstelling nummer 1 zouden omarmen.

Maar wat blijkt? Niks, nada. Defensie laat zich inpakken door het ABP-bestuur, dat eventjes zal bepalen hoe de pensioenregeling voor militairen eruit moet zien, terwijl ze voor vorstelijke bedragen zijn ingehuurd om de tussen sociale partners (dus ook de werkgever!!) afgesproken regelingen uit te (doen) voeren.

Want daar hebben ze nog een andere Amsterdamse Zuid-as organisatie voor namelijk APG. En omdat die op ICT-gebied niet met haar tijd is meegegaan, en de old boys moeten worden beschermd, zegt het 13-koppig bestuur van het ABP (ingehuurd voor € 90.000 pp/pj): ‘Wij bepalen wel wat de pensioenregeling mag inhouden.’ Hoezo een gezamenlijk doel?? En dus weg vertrouwen... zowel in de werkgever Defensie als pensioenfonds ABP. Het geschilderde plaatje laat weer eens zien wat door de ‘kleine generaal’ uit Twente en Barbara gepredikte niets kostende volzinnen over het belang van het personeel waard zijn. Er is geen enkele samenhang tussen de niveaus meer en dus kunnen we als werknemers alleen nog vertrouwen hebben in (een deel van de) collega’s. Actie bij Defensie!!

Lees meer: Stoorzender AJ#12-18

Het is mogelijk, dat ziekenhuizen failliet gaan en patiënten verplaatst worden alsof het pakketjes van bol.com zijn. De verantwoordelijk minister komt, gevraagd waarom hij zijn neus ter plaatse niet liet zien, niet verder dan de mededeling dat hij niemand voor de voeten wilde lopen.

Hoe anders is het met de minister verantwoordelijk voor Defensie. Na de affaires rond koud-weerkleding, arbeidsvoorwaardenonderhandelingen die mislukt zijn, weer een Chroom-6 vraag in het parlement en zelfs huisvesting voor medewerkers, die eerder lijkt op een onbewoonbare woning hoorde je haar niet.

Maar wel had ze (weer) een twittermening over een vrouwennetwerk en een paardenfestijn in het Tukkerland, waarbij het lijkt alsof alles buiten Twente voor deze minister het buitenland is… en ze ging helemaal naar Noorwegen om daar op bezoek te gaan bij de oefening TridentJuncture2018, die de samenwerking binnen het bondgenootschap moet bewijzen. Zou zij en de CDS wel koudweerkleding gehad hebben?

En hoe zien we Ank uit Twente? Ze probeert een tweede luitenant Dennis die bevorderd is de nieuwe epauletten op te schuiven, maar de afdeling Voorlichting had haar kennelijk niet verteld, dat de sterren aan de buitenkant moesten zitten. Als vuurpijl vond de minister (!) het nodig om die nieuwe epauletten te moeten “bierdouchen“. Maar ja dat had ze pas geleden de Commandant der Strijdkrachten ook nog zien doen, en wat hij kan, kan Ank ook, moet ze gedacht hebben. Dat ze dan ook nog een bericht van de Telegraaf over de bierdouche geretweet heeft geeft ongeveer het intelligentieniveau van de retweetster weer. Had ze niet beter zoals de minister voor Medische Zorg Bruno Bruins ver weg van het gebeuren kunnen blijven ?

Lees meer: Stoorzender AJ#11-18