Contact met uw bond
033-4962722


In het eerste nummer van het jaar schreef een collega-columnist in een magazine van een organisatie, die zich voordoet als behartiger van de belangen van werknemers bij Defensie: “Het jaar 2019 is nog geen drie weken oud en ik heb me al vier keer fiks geërgerd aan de negatieve berichtgeving in de media over Defensie”.

Shoot the messenger heet dat volgens mij, en daar waag ik me niet aan. Edoch, ook ik heb me al minstens 4 keer geërgerd, maar dan wel aan Defensie, en wel de zogenaamde ‘toppers’ van die organisatie.

Op 1
Hoe kunnen de ‘toppers’ ermee instemmen, dat allerlei ‘toys’ per krijgsmachtdeel zo ver uiteenlopen. Of dat nu telefoons of bindingspremies zijn; is er dan geen enkele topper, die de defensieorganisatie een gebalanceerd beleid weet op te leggen?

Op 2
Waarom leveren OPCO-commandanten alleen juichsignalen af, als er weer nieuw materieel in hun organisatie wordt gedropt? Waarom wordt er geen enkele aandacht gegeven aan de personele component van dit soort reorganisaties? Heren Kramer, Luyt, en …. vertel in Uw communicatie ook eens de waarheid, namelijk dat U niet alle schepen, vliegtuigen en voertuigen tegelijkertijd zou kunnen bemensen.

Op 3
De CDS dacht wel een gemakkelijke oplossing te kunnen lanceren voor het personeelstekort: Met dienstplichtigen zou het allemaal gefixt kunnen worden. Ik twijfelde al eerder aan de realiteitszin van deze ‘Bob de Bouwer’, maar dit slaat wel echt alles. Wie zouden dan wel de reddende engelen voor dit door amateurs gerunde bedrijf moeten zijn? Op welk niveau zouden deze ‘helden’ wel beloond kunnen worden? En al diegenen die niet zouden hoeven ‘in te vallen’ zouden rustig door kunnen gaan met leven, loopbaan etcetera? Het ontbreekt er nog maar aan dat door hem gedacht wordt aan het opdiepen van de slavernij uit de geschiedenisboekjes …..

Op 4
De Defensie-hype van Kramer en Bijleveld rond korporaal Anna toen maar weer duidelijk werd, dat een goed resultaat vele vaders/moeders heeft, die een succes kapen. Het verstandelijk niveau van een minister zou haar toch moeten vertellen, dat een truttige foto van een mislukte taart op Twitter weer aan de wortels van haar geloofwaardigheid vreet.

Lees meer: Stoorzender AJ#02-19

Bij het begin van een nieuw jaar worden naar goede gewoonte wensen uitgewisseld en (goede) voornemens gemaakt. Laat ik dan ook beginnen U een voorspoedig, en vooral een gezond 2019 toe te wensen.

Het afgelopen jaar 2018 was een jaar, waar we snel een streep onder zouden willen zetten. Immers: in de maand december zagen we wel het dieptepunt door de juridische procedures aangespannen door de werknemers tegen de werkgever en het pensioenfonds.

Bepaaldelijk niet een teken van een rustig sociaal klimaat. Dat de rechter, die uitspraak deed in de zaak tegen de werkgever, kennelijk in de haast ‘enigszins’ onzorgvuldig te werk is gegaan, en naar mijn mening een uitspraak deed, die de werknemersklacht over de werkgever niet echt besprak, is een punt.

Maar het feit, dat de werkgever Defensie uit de uitspraak, met daarin (door de Landsadvocaat ingegeven) gedeeltelijk onvolledige citaten uit verslagen, zijn ‘gelijk’ meent te kunnen lezen is moeilijk te verteren. Deze attitude versterkt alleen maar de toch al aanwezige gevoelens van wantrouwen. Dat het de Centrales en de daarin georganiseerde bonden ernst is, blijkt gelukkig uit het ingestelde appel (zie ook: https://actiebijdefensie.nl/).

Wanneer in 2019 komt de werkgever Defensie eindelijk eens op het punt, dat het zijn loze woorden over het belang van het personeel waarmaakt? Misschien is het zelfs voor de topdames ten departemente eens waard om een grote schoonmaak, organisatorisch en personeel, te starten om eindelijk eens uit het huidige moeras in dit functiegebied te komen.

Lees meer: Stoorzender AJ#01-19

In het jaar 2018, dat we weer bijna afsluiten, is vaak sprake geweest van vertrouwen, en meer bepaald het ontbreken daarvan. Een aantal jaren geleden was vertrouwen vaak een vanzelfsprekendheid. Je had vertrouwen in je werkgever, je pensioenfonds, je vrienden enzovoorts.

Dat vertrouwen was ontstaan uit het besef, dat je samen een klus beter kon klaren dan er alleen voor te staan, en je ging ervan uit dat degene die je vertrouwde ook jouw belang in het oog hield.

En wat zien we anno 2018? Er is geen sprake meer van een eerlijk samenspel om een gezamenlijk doel te bereiken. De “upper class” misbruikt het gebrek aan kennis en macht om het eigen doel, ja zelfs over de rug van die ander, minder begenadigde, te bereiken. Dus sluiten we 2018 af, niet met wat we bereikt hebben samen, maar met lijstjes ‘hoe vaak loog de premier’, ‘hoeveel werd besteed aan juridische procedures tegen elkaar’ of ‘hoeveel werd de kloof binnen de maatschappij vergroot’.

Neem als voorbeeld de houding van werkgever Defensie, en die van het bestuur van het ABP. Je zou ervan uit mogen gaan, dus op mogen vertrouwen, dat zij de waarde van het pensioen van de (gewezen) werknemers en de deelnemers als doelstelling nummer 1 zouden omarmen.

Maar wat blijkt? Niks, nada. Defensie laat zich inpakken door het ABP-bestuur, dat eventjes zal bepalen hoe de pensioenregeling voor militairen eruit moet zien, terwijl ze voor vorstelijke bedragen zijn ingehuurd om de tussen sociale partners (dus ook de werkgever!!) afgesproken regelingen uit te (doen) voeren.

Want daar hebben ze nog een andere Amsterdamse Zuid-as organisatie voor namelijk APG. En omdat die op ICT-gebied niet met haar tijd is meegegaan, en de old boys moeten worden beschermd, zegt het 13-koppig bestuur van het ABP (ingehuurd voor € 90.000 pp/pj): ‘Wij bepalen wel wat de pensioenregeling mag inhouden.’ Hoezo een gezamenlijk doel?? En dus weg vertrouwen... zowel in de werkgever Defensie als pensioenfonds ABP. Het geschilderde plaatje laat weer eens zien wat door de ‘kleine generaal’ uit Twente en Barbara gepredikte niets kostende volzinnen over het belang van het personeel waard zijn. Er is geen enkele samenhang tussen de niveaus meer en dus kunnen we als werknemers alleen nog vertrouwen hebben in (een deel van de) collega’s. Actie bij Defensie!!

Lees meer: Stoorzender AJ#12-18

Het is mogelijk, dat ziekenhuizen failliet gaan en patiënten verplaatst worden alsof het pakketjes van bol.com zijn. De verantwoordelijk minister komt, gevraagd waarom hij zijn neus ter plaatse niet liet zien, niet verder dan de mededeling dat hij niemand voor de voeten wilde lopen.

Hoe anders is het met de minister verantwoordelijk voor Defensie. Na de affaires rond koud-weerkleding, arbeidsvoorwaardenonderhandelingen die mislukt zijn, weer een Chroom-6 vraag in het parlement en zelfs huisvesting voor medewerkers, die eerder lijkt op een onbewoonbare woning hoorde je haar niet.

Maar wel had ze (weer) een twittermening over een vrouwennetwerk en een paardenfestijn in het Tukkerland, waarbij het lijkt alsof alles buiten Twente voor deze minister het buitenland is… en ze ging helemaal naar Noorwegen om daar op bezoek te gaan bij de oefening TridentJuncture2018, die de samenwerking binnen het bondgenootschap moet bewijzen. Zou zij en de CDS wel koudweerkleding gehad hebben?

En hoe zien we Ank uit Twente? Ze probeert een tweede luitenant Dennis die bevorderd is de nieuwe epauletten op te schuiven, maar de afdeling Voorlichting had haar kennelijk niet verteld, dat de sterren aan de buitenkant moesten zitten. Als vuurpijl vond de minister (!) het nodig om die nieuwe epauletten te moeten “bierdouchen“. Maar ja dat had ze pas geleden de Commandant der Strijdkrachten ook nog zien doen, en wat hij kan, kan Ank ook, moet ze gedacht hebben. Dat ze dan ook nog een bericht van de Telegraaf over de bierdouche geretweet heeft geeft ongeveer het intelligentieniveau van de retweetster weer. Had ze niet beter zoals de minister voor Medische Zorg Bruno Bruins ver weg van het gebeuren kunnen blijven ?

Lees meer: Stoorzender AJ#11-18

Vertrouwen, vertrouwen en nog eens vertrouwen. Dat is de slogan die we ons van de top van Defensie moeten inprenten, dan komt het allemaal wel goed.

Alleen de politieke en militaire top doen er alles aan, om dat vertrouwen bij het personeel weg te poetsen, en het zou mij niet verbazen als het onderhandelaarsakkoord over de arbeidsvoorwaarden bij het personeel op de werkvloer sneuvelt, niet zozeer door de inhoud maar door het aanwezige gebrek aan vertrouwen in de dames en heren aan de top van dit bedrijf.

Eerst staat de Commandant der Strijdkrachten te pronken bij een “app”, waarmee, waar ook ter wereld, het personeel uitrusting zou kunnen bestellen.

Echter wat blijkt? Deze papiertijger, alias Bob de Bouwer, niet voorzien van overmatige operationele ervaring, was er even niet van op de hoogte, dat de bestelde spullen niet altijd ook werkelijk op de plank liggen. Niet een paar maar alles graag!!

En zo toonde de krant van wakker Nederland maar weer aan dat de dames van Defensie kennelijk meer oog hebben voor de ‘robes en hoedjes’ op Prinsjesdag dan voor warme kleding waar het daadwerkelijk nodig is. Ja dames; Zalando heeft zijn zaken beter voor elkaar dan Defensie….

Cheffin Ank hoorde je er helemaal niet over, want die moest in New York zitten te glimmen met baasje Rutte en Barbara noemde het een verkeerde inschatting. Ja lek mijn vestje… Het is gewoon een ongelooflijke blijk van onvermogen maar vooral ongeïnteresseerdheid!!

Ja en er was daar nog een hoge hoed... van 1000 euro… na enig twijfelen kon het er vanaf om die als voorschot te verstrekken om de aanstaande koulijders zelf inkopen te laten doen.

Lees meer: Stoorzender AJ#10-18

Hopelijk bent U weer veilig terug van verlof, reces, vakantie of welke naam U ook wilt aan een periode van lekker niets-doen... Deze nederige nieuwsvolger kon door allerlei zaken echter niet op 1 oor in de verzengende zon gaan liggen, want kennelijk wordt er bij Defensie alles gedaan om ook in de komkommertijd in het nieuws te blijven. Dat is nog eens werken in shiften….

U en ik zullen waardering hebben voor het werk dat door de onderhandelaars is verricht om de eerdere gedane belofte in te lossen om op 20 augustus met een onderhandelaarsresultaat te komen, waarvan de inhoud aan de achterban kan worden voorgelegd. Woorden uit hun jargon als franchise, eenmalige uitkering, of looptijd worden weer gebruikt alsof iedereen op de werkvloer door de bomen het bos kan zien…

En dus krijg je allerlei vergelijkingen met andere sectoren over wie krijgt er meer in de loonzak dan ik of wie heeft een betere pensioenregeling. Als de onderhandelaars het land ingaan om hun resultaat voor te leggen, zou het mij vreemd voorkomen als dat soort vragen niet wordt afgevuurd, om nog maar niet te spreken over het ongenoegen van hen die net aan de verkeerde kant van de streep staan, en net niet de positieve kanten van het resultaat zullen ervaren.

“En als het niet kan zoals het moet - dan moet het maar zoals het kan”, en “Fuck the rules” zijn uitdrukkingen, die sinds kort binnen Defensie, ja zelfs in het kasteel op het Plein in Den Haag, gehoord worden. Als het nou alleen bij woorden zou blijven, zou je kunnen denken, dat hier een aantal gefrustreerde (hoofd- of opper-) officieren aan het ‘wargamen’ zijn, maar niets is minder waar...

Zo wordt in deze tijd van arbeidsvoorwaardenonderhandelingen plots duidelijk, dat een Ridder een uitkering in natura (namelijk advocaatkosten) heeft gekregen van 300.000 euro’s, terwijl de interne defensieregels slechts 25.000 toestaan en dan nog voor zeer speciale zaken, en niet voor een verdenking van zaken, die je in ‘eigen’ tijd hebt uitgespookt... Maar nee hoor... Ridder Kroon heeft een bijzondere positie opgedrongen gekregen en dus moet de portemonnee maar (weer) open.

Lees meer: Stoorzender AJ#09-18